Wilk przedstawiany jest wewnątrz Biblii do wnętrza postępowanie na amen negatywny, ale większość wzmianek o wilkach ma znaczenie przenośne.. Już w środku Księdze Rodzaju wolno przeczytać omen Jakuba: "Beniamin – wilk drapieżny, co o świcie rozrywa zdobycz, natomiast wieczorową porą rozdziela łupy" (Rdz 49,27). W proroctwie tym wypowiedzianym na łoży śmierci Jakub przyrównał do wilka swego syna Beniamina, co zapewne miało zwać na wojowniczość wywodzącego się od czasu niego plemienia. W podobnym kontekście przedstawia wilka Księga Ezechiela: "Przywódcy (...) są w charakterze wilki rozdzierające zdobycz: rozlewają krew, zabijają ludzi, iżby spełnić niesprawiedliwe zyski" (22,27) – przemowa tutaj o pozbawionych skrupułów książętach Judy dodatkowo Księga Sofoniasza: "Jego książęta są między niego lwami ryczącymi, sędziowie jego – wieczór wilkami, które guzik do rana nie pozostawiają" (3,3). Zatem do wnętrza Starym Testamencie wilk uosabia drapieżność, okrucieństwo plus pazerność, oraz pod tym jest amoralny. Jednakże wprzódy u Izajasza dający się zauważyć jest topos przemiany duchowej wilka, z emfazą z kolei w środku Nowym Testamencie: "Wilk zamieszka co do jednego z barankiem" (Iz. 11,6 por. 65,25).
Według interpretacji fragmentu ewangelii Jana mówiącego o pasterzu, owczarni dodatkowo wilku (J 10,12; J 8,44) dokonanej na wskroś św. Augustyna, Jezus Chrystus nazywa wilka diabłem: "A jaki jest wilkiem? Czyż nie diabeł?" , wszak "od początku był gorsza połowa zabójcą"[7]. Jezus z Nazaretu mówi też: "Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was wewnątrz owczej skórze, natomiast za są drapieżnymi wilkami" (Mt 7,18). Rozsyłając zaś uczniów mówi: "Oto Ja was posyłam jak owce wśród wilki" (Mt 10,26 por. Łk 10,3). Wilka jak litera niebezpieczeństwa, zagrożenia przedstawia św. Paweł: "wiem, że po moim odejściu wejdą pośród was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada" (Dz 20,29).