W mitologii greckiej pora był symbolizowany wizerunkiem Chronosa. Składały się na niego: piesek (symbolizujący przeszłość), lew (symbolizujący teraźniejszość) plus wilk, będący symbolem przyszłości.
W starożytnej Arkadii składano ofiary z ludzi bóstwu o nieustalonym imieniu, wypartemu później wskroś Zeusa z przydomkiem Lykajos ("wilczy"). Miejsce składania ofiar zwano "Lykajon", innymi słowy "Wilcza Góra". Według mitu, Lykaon był zrazu człowiekiem, złym również okrutnym władcą, królem Arkadii. Wraz ze swymi 50 synami dopuszczał się licznych okrucieństw na swych poddanych. O skargach ludzi dowiedział się Zeus plus przybył do Arkadii, tak aby samemu się przekonać, jako wygląda usytuowanie plus jakim władcą jest Lykaon. Król poczęstował Zeusa pieczenią z zabitego chłopca, co rozgniewało boga. Z zemsty zamienił mężczyzna złego króla w środku wilka, oraz na całą ludzkość zesłał potop[1].
Wilk do wnętrza starożytnej Grecji związany był nie ostatkiem sił z kultem Zeusa, pomimo tego też Apollina. Apollo Lykoktonos (Apollo Wilkobójca) w charakterze idol Słońca chronił stada poprzednio wilkami zbytnio pomocą strzał-promieni słonecznych. Sam Apollo ponadto był pasterzem – według Iliady pasał stada Admeta również Laomedona. W Atenach istniał teizm Apollina Likejosa (Apollina Wilczego) również religijny mu gimnazjon ułożenie ciała murami miasta, powyżej rzeką Eridan. W gimnazjum tym Arystoteles założył szkołę filozoficzną Likejon, odkąd którego wzięły nazwę współczesne licea. Postać wilczycy przybrała podobnie pierwowzór Apollina, Latona, w środku czasie dwunastodniowej ucieczki przedtem zazdrością Hery z kraju Hiperborejczyków na Delos.
Wilk, ramię w ramię psa dodatkowo jastrzębia, był symbolem boga wojny Aresa. Postać wilczycy przybierała Mormo, żeński lucyper wysysający farba z młodych ludzi.
Na utrwalanie poglądów na zagadnienie zwierząt, do wnętrza tym wilka, spory wpływ miały dzieła Arystotelesa. W traktacie Zoologia pisze on, że wilk, będąc drapieżnikiem, pozostaje w środku stanie wojny z osłem, bykiem dodatkowo lisem. W niektórych zaś sytuacjach krzyżuje się z psimi sukami. Stosunki człowieka z wilkiem są według niego skomplikowane – z jednej strony, wilki (zwłaszcza pozostające pozycja stadem) od czasu do czasu polują na ludzi, z drugiej, w środku niektórych rejonach (Krym) towarzyszą wewnątrz połowie ryb, analogicznie w charakterze sokoły w środku sokolnictwie. W razie niewywiązywania się ludzi z umowy o podziale połowu, niszczą one suszące się sieci. Arystoteles podawał wewnątrz pytanie przekonanie, że wszystkie wilczyce wydają na Ziemia progenitura ledwie w środku dwunastu określonych dniach roku, co miało egzystować związane z historią Latony. Zadaje też kłam twierdzeniu, rzekomo wilczyce rodziły resztkami sił jeden kiedyś w środku życiu.
W starożytnej Grecji zwierzęta wcześniejszy wcieleniem sił wyższych. Nierzadko oddawano im cześć, tudzież chociażby uważano ich zbytnio przodków najstarszych rodów. Nie wolno było ich zabijać, natomiast ich wizerunki dotychczasowy znakami rozpoznawczymi rodzin. Ich totemizm przejawiał się przede wszystkim na Samos, gdzie czczono owcę, do wnętrza Tebach – miejscu oddawania czci łasicy, także w środku Delfach, gdzie do najważniejszych zwierząt należał wilk.