W mitologii słowiańskiej wilk ma związki z obrzędowością myśliwską, ze starszą warstwą wierzeń kultury łowieckiej. Wilczych skór używano w czasie tańców obrzędowych, przebierano się wewnątrz nie, co miało do wnętrza zaczarowany metoda obdarzyć myśliwych siłą wilka. Być przypuszczalnie dalekim echem tych obrzędów był fakt, że oficerowie husarscy nosili w charakterze odznakę stopnia wilcze skóry, w czasie kiedy towarzysze zadowalali się skórą lamparta lub tygrysa.
Moc przemiany, przybierania wilczej postaci, przypisywano Welesowi – bóstwu chtonicznemu Nawii (zaświatów), jednakże podobnie opiekunowi bydła.
W słowiańskich wierzeniach ważną rolę odgrywały duchy leśne oraz zwierzęce. Ich siedzibą była obręb zmarłych czy gęste niedostępne lasy. Tajemniczość lasu potęgowało występowanie w środku zanim dzikich zwierząt, które miały istnieć personifikacją złych duchów. Główny duch, włodarz wszystkich zwierząt zamieszkujących knieje przybierał nasunąć się wilka, puchacza to znaczy wichru, natomiast jego strażą przyboczną wcześniejszy niedźwiedzie. Ludzie ze względu na niebezpieczeństwa czyhające wewnątrz lesie bali się do niego wchodzić. Dla tych, którzy jednakże musieli, sporządzano amulety odstraszające złe moce oraz duchy również dodające odwagi. Najbardziej obawiano się wilków oraz wilkołaków. Słowianie, chociaż fascynowali się ich siłą także tajemniczością, ze strachu starali się nie artykułować nazwy wilka wobec uroczystościach, w takim razie znane jest współcześnie fraza "nie wytwarzać wilka z lasu" [5].
W mitologii Słowian południowych oraz wschodnich występowała demoniczna zalęgnąć się Węża Ognistego jak włączenie ognia. U Słowian wschodnich nosił nazwę Naletnik, oraz u Serbów łużyckich Pienieżny Żmij. Był płeć brzydka ojcem wężokształtnego syna zrodzonego ze zgwałconej kobiety. Chłopiec nosił sława Zmaj Ogneni Wuk (serbs. "Wąż Ognisty Wilk"). Legendy mówią, że jego człowieczą nasunąć się pokrywała sierść. Posiadał pan zdolności przemieniania siebie także swoich kompanów wewnątrz wilki – wilkołaki, tudzież również wewnątrz inne zwierzęta oznacza to ptaki.
Motyw przemiany wewnątrz wilka jest rozpowszechniony do wnętrza słowiańskim kręgu kulturowym, występuje w środku wielu mitach, legendach także bajkach. Magiczne eskalacja wilkołakom to znaczy też "wilkodłakom" – ludziom zdolnym za sprawą czarom do przemiany w środku wilki – dawał Księżyc, osłabiało je z kolei srebro, mogło ono zmniejszyć sprawa sądowa przemiany innymi słowy też odebrać życie takie stworzenie, kiedy użyto go jak srebrnej kuli. Stąd opowieści o pętaniu podejrzanych o wilkołactwo srebrnymi łańcuchami do wnętrza czasie pełni. Występowanie Księżyca do wnętrza micie prawdopodobnie nazywać na egzystencja związku wilka z kultem lunarnym. Potwierdzenia tej tezy jest dozwolone doszukać się wewnątrz Słowie o wyprawie Igora, gdzie opisano, niby kniaź Wsiesław poprzednio pianiem koguta – czy w środku nocy – przebiegł w środku postaci wilka z Kijowa do Tmurokania (niedaleko Krymu) "wielkiemu Chorsowi drogę przebiegając". Chorsa do wnętrza mitologii słowiańskiej uważa się zbytnio Pan Stworzenia lunarne (związane z Księżycem).
Lutycy (Lucicy, Wieleci, Wilcy), jedno z plemion Słowian połabskich uważający się zbytnio "dzieci Wilka", wyróżniali się w środku walkach niesłychaną porywczością.
W języku rosyjskim na wilka mówiono drzewiej lutyj zwier ("zwierzę lutowe"). Istnieje hipoteza, że było to zapożyczenie z kultury łacińskiej plus referencja do lutowych Luperkaliów. Bardziej prawdopodobna jest niemniej jednak inna twierdzenie – że źródłosłów jest tutaj identyczny, w charakterze nazwy miesiąca luty, dodatkowo oznacza "srogi".