Tak z biblijnej, jako oraz z pogańskiej symboliki wilka pochodzi jego symbolika chrześcijańska, w środku której wilk jest przede wszystkim alegorią dwóch grzechów głównych: chciwości plus nieumiarkowania wewnątrz jedzeniu również piciu. Ponadto przypisuje mu się cechy diaboliczne: wiąże się go z diabłem także czarownicami, które według średniowiecznych oraz późniejszych legend używały wilków w charakterze wierzchowców czyli wkładały wykonane z wilczej skóry podwiązki. Z przeciwstawienia wilka barankowi pochodzi częste zwłaszcza wewnątrz średniowieczu imaginacja wilka jak alegorii herezji. Stąd częste wewnątrz malarstwie średniowiecznym widowisko wilków rozszarpywanych na wskroś psy – wilki symbolizują tutaj heretyków, natomiast psy zakon dominikański (według ludowej etymologii domini canes, psy Pańskie), który w największym stopniu oddawał się walce z herezją. W pokrewny modus na rzecz Dantego wilk łącznie z lwem dodatkowo panterą jest symbolem trzech grzechów głównych: chciwości, odpady plus pychy. Wilczyca do wnętrza Boskiej Komedii (Piekło 1, 31–60) wzbrania poecie wstępu na świetlaną górę: "Wilczyca nabrzmiała odkąd płodu żądz wszelkich, pomimo że chuda również sucha, sprawczyni nieszczęść mnogiego narodu".
Natomiast jeno "wilk przemieniony", ten "mieszkający z jagnięciem", wyprany drapieżnego instynktu, staje się symbolem duchowej przemiany, metanoi, nawrócenia się.