Wilk jest częstym motywem literackim. Opisywany był przedtem wewnątrz Biblii, do wnętrza literaturze antycznej (także wskroś Homera również Wergiliusza), nie był pomimo tego postacią pierwszoplanową. Bywał wzmiankowany do wnętrza kronikach, mimochodem, pod okazji. W V wieku Herodot pozostawił wzmiankę o rzekomym wilkołactwie u plemienia Neurów. Wilk przedstawiany był na społeczność negatywnie, jak litera dzikości, wręcz zła. Wyjątkiem są anonimowe Kwiatki świętego Franciszka oraz występujący ibidem wilk z Gubbio.
W bajkach plus baśniach wilk jest bohaterem negatywnym. W Czerwonym Kapturku wilk próbuje pożreć tytułową bohaterkę oraz jej babcię używając podstępu, na to samo zostaje pokonany na wskroś gajowego. W baśni braci Grimm o trzech małych świnkach wilk też jest zły, skryty oraz pazerny. Podobnie wewnątrz bajkach Ignacego Krasickiego oznacza to fraszkach Mikołaja Reja. Sporo miejsca w środku swej twórczości poświęcił wilkowi Jean de La Fontaine. W bajkach: Wilk oraz baranek, Wilk również lis, Lew, wilk dodatkowo lis, Wilk oraz pasterze, Wilk, lis także małpa, Wilki oraz owce, Koń również wilk, Pies także wilk, Lis, wilk plus koń, Strzelec także wilk, Koza, kózka oraz wilk La Fontaine ukazuje go w charakterze okrutnego, aliści od czasu do czasu tłumaczy jego uzus zwierzęcą naturą.
Nieco odmienny wizja wilka przyniosła piśmiennictwo okresu romantyzmu. Adam Mickiewicz, przenosząc na własny ziemia z bajki La Fontaine'a o psie również wilku dodatkowo pisząc: "Lepszy na wolności kęsek kontuar jaki, niźli wewnątrz niewoli przysmaki", utworzył relacja do wilka jak symbolu dumy oraz wolności. Przypomniano sobie też, zbytnio sprawą Mickiewicza, legendę o żelaznym wilku, który puder przyśnić się księciu Giedyminowi również zdecydować o miejscu założenia Wilna. Daleką inspirację czerpał z niej np. Wacław Sieroszewski wewnątrz Bajce o żelaznym wilku, traktującej o księciu podbitego plemienia, odzyskującym swoje włości.
Imię Wilk nosi też jeden ze starających się Jagienki Zychówny w środku powieści Sienkiewicza Krzyżacy
Szczególną rolę odgrywa wilk u powieściopisarzy przełomu XIX także XX wieku, opisujących byt dalekiej Północy. W Białym Kle Jacka Londona i Szarej Wilczycy, Barim, synu Szarej Wilczycy oraz Włóczęgach północy Jamesa Olivera Curwooda zwierzę to jest głównym bohaterem książki, będąc równolegle symbolem dzikiej przyrody, która pod warunkiem poddaje się człowiekowi, to ledwie temu, który obdarzy ją miłością także szacunkiem. Obraz wolnego wilczego stada znajduje się też wewnątrz Księdze dżungli Kiplinga.
Symbolem wolności, sprzeciwienia się niewolącemu systemowi jest też wilk u dwóch poetów ostatnich dekad XX wieku: wzorowana na Obławie na wilki (Охота на волков) Włodzimierza Wysockiego Obława[16] Jacka Kaczmarskiego zyskała okazały reakcja społeczny, ponadto wewnątrz kręgach opozycji do wnętrza latach 80. XX wieku. Zostało to rozwinięte w środku jej kontynuacjach, aż do Obławy IV[17][18][19], która podejmuje problem psa służącego systemowi plus niezależnego wilka.
Ten topos został podchwycony na wskroś środowiska anarchistyczne, zwłaszcza eko-anarchistyczne. Symbol psa został ich tekstach przypisany aparatowi państwowemu, zwłaszcza policji, litera wilka – anarchistom. Ilustruje to slogan Psy służą – wilki są wolne.
Stereotyp okrutnego, notorycznie zwycięskiego wilka przekornie obalają dwudziestowieczni fraszkopisarze: Jan Sztaudynger dodatkowo Stanisław Jerzy Lec. W ich fraszkach wilk okazuje się wątły do wnętrza starciu z zewnątrz ostatnim tchem słabszą owcą czyli kozą.
Inną symbolikę – wilka samotnika, outsidera – przywołuje Hermann Hesse wewnątrz tytule na poły autobiograficznej powieści Wilk stepowy.
Ponadto wilki również wilkołaki w wielu przypadkach występują w charakterze tło wydarzeń innymi słowy wątek poboczny. Wilcze wycie buduje tryb grozy wewnątrz horrorach. Wilk występuje jak przyjaciel dodatkowo akolita mrocznych sił do wnętrza powieściach, na przypadek towarzyszy także pomaga wampirom w środku cyklu powieści Nekroskop Briana Lumleya. W Opowieściach z Narnii C.S. Lewisa wilk Maugrim jest sługą białej czarownicy oraz szefem Tajnej Policji Królewskiej, oraz we Władcy Pierścieni J.R.R. Tolkiena wilki (wargowie) służą złym mocom. Wykorzystywany był ponadto topos kobiety-wilkołaka, przedstawianej w charakterze biała wilczyca na przestrzeni pełni, oraz piękna świniarz ułożenie ciała tym okresem. Wątek taki występuje do wnętrza powieści Okręt widmo Fredericka Marryata, jak z bocznej linii w środku historii życia jednego z przyjaciół głównego bohatera.
Encyklopedia Nowe Ateny księdza Benedykta Chmielowskiego, ta ze słynną definicją "Koń który jest, każdy z osobna widzi", w taki sposób opisuje wilka:
W innym miejscu przywołuje Chmielowski legendę:
"Eustorgiusza wilk słuchając, dał się do woza zaprząc, ciągnał jako koń".